Historia

     W XII wieku mieszkańcy osady położonej na północnym stoku Wału Zielonogórskiego, a później miasta czerpią wodę wprost z potoku Łącza, a także z pobliskich źródeł i strumieni. Pierwsza wzmianka o istnieniu "wodociągu" w mieście pochodzi z roku 1475; władze miejskie domagają się wówczas odszkodowania od kapitana von Sohr za uszkodzony przez wojsko wodociąg. XVI-XVII wiek to lata rozbudowy istniejącej sieci wodociągowej (koryta, drewniane rurociągi, kasty - z których woda była czerpana). Koszty rozbudowy oraz koszty utrzymania sieci ponoszą władze miejskie.

W XVIII i XIX wieku następuje dalsza rozbudowa rozproszonego systemu ujęć i sieci wodociągowych. Nadzór nad siecią sprawował rurmistrz, zatrudniony przez władze miejskie. Rurociągi drewniane sukcesywnie zastępowano ceramicznymi, porcelanowymi a od 1832 żeliwnymi.      By ujmować coraz większą ilość wody sięgano po nią coraz głębiej; studnie kopano, później wiercono. Budowano zbiorniki, by nocą gromadzić w nich wodę. Zasoby wód podziemnych na terenie miasta były jednak ograniczone. Zdarzało się, że podczas suszy wysychały w mieście stawy, strumienie a nawet studnie.

Fragment drewnianego wodociągu z XVIII w. z ulicy Jednosci

     W roku 1875 powołano Zakład Wodociągów Miejskich celem rozwiązania narastającego problemu zaopatrzenia miasta w wodę pitną. Zasadnicza przebudowa systemu następuje w latach 1875-1878, wybudowano wówczas zbiornik terenowy o poj. 430 m³ zaopatrujący grawitacyjnie miasto w wodę, 8 studni i główną sieć rozdzielczą z żeliwa.

Poszukiwania nowych terenów wodonośnych doprowadziły do odwiercenia (1899) nowych studni i wybudowania w najwyższym punkcie obszaru miasta zbiornika terenowego o pojemności 1 000 m3 oraz pompowni parowej. Kolejne ujęcie wody rusza w roku 1926 przy dzisiejszej ul. Botanicznej. W roku 1928 oddano do użytku stację odżelaziaczy o wydajności 160 m3/h oraz zbiornik wieżowy o pojemności 300 m3. Rozwijające się miasto potrzebowało jednaj coraz więcej wody. Poszukiwano źródeł dobrej wody głównie na terenie miasta. Wystarczających ilości wody z nowych ujęć nie dało się jednak uzyskać.      Sięgnięto więc po zasoby wód podziemnych Pradoliny Odry. Powstało wówczas (1966) ujęcie lewarowe i stacja uzdatniania wody w Zawadzie (1968).      Szybki spadek wydajności studni ujęcia lewarowego, rosnąca liczba mieszkańców rozwój przemysłu wymuszają kolejne posunięcie - sięgnięcie po wody powierzchniowe. Rusza ujęcie (1975) na rzece Obrzycy, rozbudowano SUW w Zawadzie (1971-76, 1979-89, 1994) o urządzenia do uzdatniania wód powierzchniowych.

Wieża przy ul. Kordiana (nieczynna)

     Dziś ujmujemy, uzdatniamy i przesyłamy wodę dla 120 tys. miasta z trzech źródeł: rzeki Obrzycy, ujęcia lewarowego i studni głębinowych na terenie miasta.

Kalendarium

• XII w. - mieszkańcy osady, a później miasta czerpią wodę wprost z potoku Łącza, a także z pobliskich źródeł i strumieni
• XIII-XV w. - woda systemem koryt dostarczana jest do niewielkich zbiorników w centrum miasta, skąd czerpią ją mieszkańcy
• 1475 - pierwsza wzmianka o istnieniu wodociągu w mieście; władze miejskie domagają się odszkodowania od kapitana von Sohr za uszkodzony przez wojsko wodociąg
• XVI-XVII w. - rozbudowa sieci wodociągowej (studnie, drewniane koryta i rurociągi, kasty z których czerpano wodę), koszty rozbudowy i utrzymania ponoszą władze miejskie
• XVIII-XIX w. - dalsza rozbudowa rozproszonego systemu ujęć i sieci wodociągowych, zastępowanie rur drewnianych ceramicznymi, porcelanowymi, a od 1832 roku żeliwnymi
• 1875 - powołanie Zakładu Wodociągów Miejskich
• 1875-1878 - zasadnicza przebudowa układu zasilania miasta w wodę: budowa zbiornika terenowego o pojemności 430 m³, zasilających go 8-miu studni, głównych rurociągów zasilających grawitacyjnie miasto
• 1886 - pierwsze zastosowanie maszyny parowej do napędu pompowni przy ul. Strzeleckiej
• 1899 - oddanie do użytku zbiornika terenowego o pojemności 1 000 m³ przy ul. Kordiana oraz nowej pompowni parowej z ujęciem wód podziemnych przy ul. Nowej
• 1921 - rozpoczęcie budowy miejskiej kanalizacji ogólnospławnej, przebudowa potoku Łącza w główny kolektor odprowadzający ścieki z terenu miasta
• 1923 - w pompowniach i ujęciach zastosowano pompy z silnikami elektrycznymi
• 1926 - uruchomienie nowego ujęcia wód podziemnych przy dzisiejszej ul. Botanicznej, skąd woda przetłaczana była do zbiornika terenowego przy ul. Kordiana
• 1928 - oddanie do użytku stacji odżelaziaczy o wydajności 160 m³/h i zbiornika wieżowego o pojemności 300 m³ przy ul. Kordiana
• 1934 - uruchomienie miejskiej oczyszczalni ścieków przy ul. Foluszowej o przepustowości 19 500 m³/d
• 1966-1968 - budowa lewarowego ujęcia wód podziemnych ze stacją uzdatniania wody w Zawadzie o wydajności 18 000 m³/d, magistrali dosyłowej DN500, pompowni i zbiorników na terenie miasta
• 1971-1976 - rozbudowa SUW w Zawadzie o urządzenia do uzdatniania wód powierzchniowych oraz magistral DN800
• 1975 - uruchomienie ujęcia i pompowni wód powierzchniowych na rzece Obrzycy o wydajności 62 000 m³/d
• 1979-1989 - rozbudowa i modernizacja SUW w Zawadzie, pompowni, zbiorników i rurociągów magistralnych na terenie miasta
• 1994 - uruchomienie stacji mikrosit na SUW w Zawadzie
• 2000 - zastąpienie chloru - do dezynfekcji wody - dwutlenkiem chloru
• 2002 - Organizacja XII Ogólnopolskiej Spartakiady Pracowników Wodociągów I Kanalizacji im. Tadeusza Jakubowskiego.
• 2004 - Z dniem 1 lipca 2004 r. zostaliśmy przekształceni z zakładu budżetowego w jednoosobową Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Gminy, zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem KRS: 0000211506
• 2004 - 3 grudnia - "Zielonogórskie Wodociągi i Kanalizacja" Sp. z o.o. otrzymują Złoty Certyfikat "Przedsiębiorstwo Fair Play"

do góry